Na Wieczną Wartę odmeldował się kpt. Stanisław Janiszewski „Dewajtis”

Żołnierz II Zgrupowania Zgrupowań Partyzanckich AK „Ponury” i II batalionu 3 Pułku Piechoty Legionów AK. Zmarł dzisiaj wieczorem – 31 marca 2017 r.
Stanisław Janiszewski, żołnierz II Zgrupowania Partyzanckich Zgrupowań Armii Krajowej „Ponury”. W 1943 roku został dowódcą grupy likwidacyjnej, mającej na celu wykonywanie wyroków na konfidentach. Walczył w II Zgrupowaniu Partyzanckim AK „Ponurego” w oddziale ppor. „Robota”. Za działalność okupacyjną i zachowanie godnej postawy w dobie PRL odznaczony przez rząd Rzeczpospolitej Polskiej w Londynie Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

Co z tobą Europo !!

Patrząc na to co dzieje się w Europie , zastanawiam się , jak daleko posuną się zachodnioeuropejskie lewicowe rządy w zniszczeniu tradycji i kultury europejskiej , kultury która dojrzewała przez setki lat w czasach pokoju jak i wojny począwszy od starożytnego Rzymu aż po dzień dzisiejszy , tradycji która jest unikalna dla każdego kraju i regionu na naszym pięknym kontynencie . I wszystko to ma być zniszczony w imię chorej idei jaką jest multikulturalizm  Jakim trzeba być hipokrytą i kretynem by niewidzieć ze społeczny eksperyment o nazwie multikulti to niewypał.

Każda trzeźwo myśląca osoba widzi te wszystkie gwałty, molestowania, walk imigranckich gangów, powstanie stref NO GO ( szczególnie we Francji i Niemczech) i wysuwa wniosek ze imigranci nie przybywają tutaj żeby wchłaniać europejskie wartości i styl życia, NIE, oni przybyli (cały czas przybywają ) na stary kontynent po to , żeby zaprowadzić tu swoje prawa i porządki , przybyli żeby skolonizować nasze ziemie, żeby przejąć władze i wprowadzić rządy swojego Boga .
Szlak mnie trafia jak widzę w naszej ojczyźnie pochody KODu i całej „elitarnej” polskiej opozycji z Shetyną i Petru na czele , są to protesty starych SB-ków , UB-ków , i wszystkich komunistów , postkomunistów , lewaków , homosiów i osób opłacanych przez naszych zachodnich sąsiadów z niemiecką cesarzową na czele . Jest to wojna o polskie wartości , styl życia , wiarę i honor , wojna której nie możemy przegrać, musimy walczyć i musimy zwyciężyć od tego zależy przyszłość naszych dzieci i wnuków.

Adam Andrzejewski

Książę Józef Poniatowski 

Ksiaze Józef Poniatowski urodzil sie 7.V.1763 roku. Wychowywal sie pod opieka matki, Teresy Heruli z Klimskich, na przemian w Wiedniu i w Pradze. 
Po smierci ojca, Andrzeja Poniatowskiego (1773r.) nad przynaleznoscia narodowa ksiecia czuwal stryj, który pragnal by bratanek króla polskiego byl wychowywany jak Polak. Jeszcze przed ukonczeniem 17 roku zycia mlody ksiaze rozpoczal sluzbe w armii austriackiej. 

7 lutego 1780 roku zostal mianowany podporucznikiem, a cztery lata pózniej byl juz majorem. Do Polski przybyl w 1781 roku, w ksiedze pamiatkowej Uniwersytetu Jagiellonskiego widnieje jego podpis z 17 lutego 1781 roku. Poniewaz ksiaze zdradzal wielkie talenty wojskowe, kariera jego w armii postepowala blyskawicznie. Otrzymal wazne odznaczenia wojskowe z rak stryja: Order sw. Stanislawa, a nastepnie wstege Orderu Orla Bialego. 
W tym czasie Józef Poniatowski doskonale rozumial trudne polozenie Polski z potrzeba ratowania jej przed ostatecznym upadkiem. Na poczatku sierpnia 1789 r. ksiaze udal sie do Warszawy. 6.V.1792r. ksiaze ruszyl na wojne w obronie konstytucji 3 Maja. Odniósl zwyciestwo pod Zielencami. 8.VIII.1789 ksiaze opuszcza Warszawe. Wiosna 1794 r dochodzi do Ksiecia Józefa wiesc o Insurekcji Kosciuszkowskiej. Z koncem maja dotarl do obozu wojskowego w Jedrzejowie, gdzie spotkal sie z Naczelnikiem T. Kosciuszka. W sierpniu bierze udzial w obronie oblezonej przez Prusaków Warszawie. 
Po upadku powstania Kosciuszkowskiego zamieszkal w palacu „Pod Blacha”. 19 XII 1806r na zamku warszawskim ksiaze Józef wita cesarza Napoleona. Otrzymal stanowisko naczelnego wodza armii Ksiestwa Warszawskiego, którego utworzenie obwieszczono w Dreznie z koncem 1807 roku 19 grudnia. Zwyciestwo Napoleona w wojnie z Austria oraz ofensywa armii polskiej pod dowództwem Ksiecia Józefa zdecydowaly o przylaczeniu do Ksiestwa warszawskiego w 1809 r ziem zaboru austriackiego z Krakowem, Sandomierzem, Lublinem. Miasto Kraków ofiarowalo ksieciu na pamiatke oswobodzenia Galicji choragiew ze slowami: „Holdu, uszanowania i wdziecznosci. W 1812 r bral Ksiaze Józef udzial w kampani Napoleona na Moskwe. W 1813 wyrusza z Krakowa do Saksonii. Wojsko Ksiacia opuscilo w pieciu kolumnach marszowych. „W bitwie narodów” pod Lipskiem ksiaze zostal 5-krotnie ranny. Otrzymal od Napoleona godnosc Marszalka Francji. 

Oslaniajac odwrót armii francuskiej, ranny i zmeczony ksiaze nie ustapil z pola walki. Zginal w nurtach Elstery w 19 X 1813r. Wczesniej mial wyrzec slowa: „Bóg mi powierzyl honor Polaków, jemu samemu go oddam”. Zwloki ksiecia zlozono w krypcie Katedry Wawelskiej. Poniatowski byl wybitnym zolnierzem, czlowiekiem honoru i wielkim patriota. Odwaga, wiernosc idealom niepodleglosci, wreszcie bohaterska smierc sprawily, ze Poniatowski stal sie bohaterem narodowym. 

Wystawa poświęcona pamięci Żołnierzom Niezłomnym w Southampton

12 Marca mieliśmy zaszczyt uczestniczyć w obchodach Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych w Southampton organizowanego przez Sobotnią Szkołę Przedmiotów Ojczystych im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Southampton . Przed uroczystościami zostaliśmy zaproszeni na bardzo wystawny obiad, po którym udaliśmy się na aule główną . 

Zebranych gości powitała dyrektor sobotniej szkoły ABC, pani Violetta Sawulska oraz prezes SPPW nr. 309 w Southampton, pan Wiktor Ottembrajt . 

Pierwszym punktem uroczystości był film pt. „Inka” – Niskobudżetowy film fabularny Jana Ledóchowskiego, zrealizowany z pomocą polskich harcerzy, przyjaciół i studentów w Londynie. Inspirowany historią – autentycznej 17-letniej pięlegniarki rozstrzelanej w więzieniu w Gdańsku w 1946r. 

W drugiej części programu obejrzeliśmy wzruszającą akademię przygotowaną przez dzieci i młodzież z Sobotniej Szkoły Przedmiotów Ojczystych im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Southampton, na temat V Wileńskiej Brygady AK. 

W trzeciej i ostaniej części programu wysłuchaliśmy prelekcji dr. Marka Laskiewicza, z Polskiej Wspólnoty w Wielkiej Brytanii oraz obejrzeliśmy wystawę pt. „Za świętą sprawę. 5.Brygada Wileńska i jej bohaterowie” IPN Gdańsk

Po zakończonych uroczystościach, przy ciastku i kawie, można było porozmawiać oraz zrobić pamiątkowe zdjęcie z zaproszonymi gośćmi oraz bohaterami z okresu II WŚ, min. mjr. Sergiuszem Paplińskim pseudonim „Kawka” ostatnim żołnierzem wyklętym żyjącym na Wyspach Brytyjskich oraz mjr. Ottonem Hulackim żołnierzem Armii gen. Andersa, uczestnikiem Bitwy pod Monte Cassino, Lwowiakiem członkiem Służby Zwycięstwu Polski, Sybirakiem, żołnierzem II Korpusu Polskiego.

Z tego miejsca pragniemy podziękować organizatorom za zaproszenie, wspaniałe przyjęcie oraz polską gościnność . DZIĘKUJEMY!

Krzysztof Mikrut 

Stowarzyszenie patriotyczne OGNIWO 

107 Urodziny mjr. Zygmunta Szendzielarza ps. Łupaszka 

Mjr Zygmunt Szendzielarz ps. ŁUPASZKA urodził się 12 marca 1910 roku w Stryju (dzisiejsza Ukraina). Przygoda Zygmunta z wojskiem rozpoczęła się w 1931 roku. 5 sierpnia 1934 roku, w wieku 24 lat, młody Zygmunt kończy szkołę w Grudziądzu i trafia do 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich w Wilnie w stopniu podporucznika. W tym samym czasie poznaje swoją przyszłą żonę, Annę Swolkień, którą poślubia 28 stycznia 1939 roku. Nie był to szczęśliwy związek, para doczekała się jednak córki, której dano na imię Basia (zm. 30 marca 2012 r.). Żona Anna była kurierką AK i została aresztowana w 1943 roku. Niemcy wywieźli ją na roboty w głąb Rzeszy, gdzie zginęła podczas nalotu na Wagenschwend 24 lutego 1945 roku. 
Kampania wrześniowa 

Podczas kampanii polskiej 1939 roku porucznik Szendzielarz dowodził 2 szwadronem 4 Pułku Ułanów. Jego szwadron wyróżnił się w walkach toczonych 8 września na drodze Radom – Kozienice, z oddziałem zmechanizowanej, wspartej czołgami, piechoty niemieckiej. 9 września, w czasie obrony dostępu do mostu na Wiśle pod Maciejowicami, por. Szendzielarz doskonale zorganizował przeprawę przez rzekę i razem z rannymi, bronią ciężką i napotkanym po drodze dowódcą pułku, przeprawił się bez strat na prawy brzeg Wisły. Starsi stopniem i wiekiem dowódcy szwadronów pułku ponieśli na przeprawie duże straty w ludziach, broni ciężkiej i koniach a pułk uległ po przeprawie rozproszeniu na przeszło 20 km przestrzeni. Za swoją postawę w walkach wrześniowych i umiejętne dowodzenie szwadronem por. Szendzielarz odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari V klasy. Po zakończeniu zmagań i nieudanej próbie przedostania się do Francji, por. Szendzielarz wrócił do Wilna. 
W konspiracji 

Do konspiracji por. Szendzielarz wstąpił w1940 roku. Znalazł się w strukturach tak zwanych Kół Pułkowych i przyjął pseudonim ŁUPASZKA po sławnym wileńskim zagończyku z wojny 1920 roku płk. Henryku Dąbrowskim. Dowodził nimi ppłk Aleksander Krzyżanowski Wilk , późniejszy Komendant Okręgu AK w Wilnie. W 1943 roku, Łupaszko na stałe zaangażował się w pracę konspiracyjną. Jego konspiracyjna działalność zostaje doceniona przez zwierzchników. 

Na początku 1943 r., Łupaszka zostaje powołany do bezpośredniej dyspozycji Komendanta Wileńskiego Okręgu AK ppłk. Krzyżanowskiego Wilka oraz awansowany na stopień rotmistrza. W sierpniu tego samego roku zostaje skierowany na dowódcę, działającego nad jeziorem Narocz oddziału AK por. Burzyńskiego Kmicic . Okazało się jednak że porucznik został pod pretekstem zorganizowania wspólnej akcji przeciwko Niemcom wezwany na naradę na teren bazy sowieckiej, gdzie z towarzyszącymi mu żołnierzami został zamordowany. Poinformowany o sytuacji Łupaszka nawiązał kontakt z pozostającymi w bazie partyzantami por. Burzyńskiego. 

Do oddziału Łupaszki , powstałego z ludzi por. Burzyńskiego, licznie garnęli się ochotnicy i oddział otrzymał nazwę 5 Wileńskiej Brygady AK, potocznie zaś zwanej Brygadą Śmierci . 

Terenem operacyjnym brygady były tereny na wschód od Wilna, a cechą charakterystyczną ciągłe przemieszczanie się, co utrudniało jego namierzenie i rozbicie. Głównym zadaniem oddziału była ochrona polskich wsi przed grabieżami sowieckimi, a także walka z Niemcami i milicją litewską. 

5 kwietnia 1945 roku Łupaszko wyznaczył na dzień koncentracji całej brygady, która miała działać w okolicach Bielska Podlaskiego i Wysokiego Mazowieckiego. Głównym zadaniem oddziału było likwidowanie funkcjonariuszy NKWD i UBP oraz żołnierzy Armii Czerwonej, WP i KBW. 
Ostatnia koncentracja 

7 września nastąpiła ostatnia koncentracja brygady. Kilka dni wcześniej Łupaszko otrzymał rozkaz rozwiązania oddziału. Ponowne rozformowanie brygady nie zakończyło działalności konspiracyjnej mjr. Szendzielarza, który udał się do Gdańska, gdzie działała Komenda Wileńskiego Okręgu AK-DSZ. Po nawiązaniu kontaktu z komendantem, mjr. Antonim Olechnowiczem Pohoreckim , Łupaszka rozpoczął pracę propagandową. Pod koniec listopada opuścił Gdańsk i udał się doSztumu, gdzie dalej prowadził działalność propagandową. W międzyczasie rozwiązano Delegaturę Sił Zbrojnych, a w jej miejsce 9 września 1945 roku powołano Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość . 

Działalność propagandowa Łupaszki nie trwała długo. 26 lutego 1946 roku wydano rozkaz o utworzeniu 6 Brygady Wileńskiej w oparciu o były 1 szwadron 5 Wileńskiej Brygady. Oddziałem dowodził podkomendny Łupaszki , ppor. Lucjan Minkiewicz Wiktor . Mimo oporów Komendanta Wileńskiego Okręgu, 14 kwietnia Łupaszko odtworzył 5 Wileńską Brygadę AK. Na wiosnę 1946 roku dowodził już dwoma kadrowymi oddziałami. 

Brygady Łupaszki operowały głównie na terenie Pomorza i walczyły z żołnierzami LWP, funkcjonariuszami UBP i MO oraz brały udział przy rozbrajaniu i rozbijaniu struktur terenowych reżimowej władzy. 

Komuniści podtrzymywali w raportach, że partyzanci Łupaszki byli bezdusznymi mordercami. Przed nadchodzącym referendum władze rozpoczęły zmasowane aresztowania, które znacznie osłabiały morale partyzantów. 

Na początku 1946 roku liczebność 5 Brygady nie przekraczała osiemdziesięciu partyzantów, w sierpniu było ich już tylko czterdziestu pięciu. 

Na wiosnę 1947 roku zapadły ważne decyzje w oddziałach dowodzonych przez Łupaszkę . Podczas koncentracji w dniach 19 24 marca mjr Szendzielarz zwolnił tych podkomendnych, którzy chcieli się ujawnić. Pozostał z czterdziestoma partyzantami i rozwiązał 5 Wileńską Brygadę AK już po raz ostatni. Pod koniec kwietnia, po spotkaniu z Komendantem Wileńskiego Okręgu AK, mjr. Olechnowiczem w Warszawie, a także po próbie nawiązania kontaktu przez UBP, Łupaszko przedstawił warunki, na których mógł rozwiązać oddział. Sam 29 kwietnia udał się na Śląsk. 

W miejscowości Królowa, mjr Szendzielarz próbował stworzyć sobie i bliskim namiastkę normalnego życia, prowadząc gospodarstwo rolne. Zamieszkał tam ztowarzyszką życia, Lidią Lwow Lalą , podkomendnym Mieciem i żoną kuriera Orszaka . Jednak pobyt trwał jedynie miesiąc. GdyMO zaczęło interesować się nowymi mieszkańcami, wyjechał z Lidią do Zakopanego. Niestety próba powrotu do cywilnego życia nie udała się. W czerwcu 1948 roku zaczęła się akcja UBP podkryptonimem Akcja X . Aresztowano niemal wszystkich członków Wileńskiego Okręgu AK. 

30 czerwca 1948 roku UBP wytropiło iaresztowało również mjr. Szendzielarza, który w tym czasie przebywał w miejscowości Osielec. 
Proces 

Łupaszko najpierw trafił do Myślenic, a później do Krakowa. Następnego dnia przewieziono go samolotem do Warszawy iumieszczono w budynku przy ulicy Koszykowej, gdzie mieściło się Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego. Po wstępnych przesłuchaniach został osadzony w więzieniu Mokotowskim przy Rakowieckiej, w Pawilonie X, gdzie przebywał do 8 lutego 1951 roku. Był przesłuchiwany około pięćdziesięciu razy. Najprawdopodobniej nie torturowano go, ponieważ los Łupaszki był już przesądzony. 

Resort bezpieczeństwa postanowił zorganizować członkom Wileńskiego Okręgu AK pokazowy proces, który rozpoczął się 23 października 1950 roku wWojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie. Na ławie oskarżonych oprócz Łupaszki zasiedli: ppłk Antoni Olechnowicz Pohorecki , kpt. Henryk Borowski Trzmiel , ppor. Lucjan Minkiewicz Wiktor , Lidia Lwow Lala i sanitariuszka Wanda Minkiewicz Danka . 

Rozprawie przewodniczył mjr Mieczysław Widaj, o którym mówiono, że zostawił za sobą mnóstwo krzyży. 

Łupaszkę bronił adwokat z urzędu Edward Rettinger. Szendzielarz zeznawał w drugim i trzecim dniu rozprawy, która zakończyła się 2 listopada. Spośród postawionych mu zarzutów Łupaszka przyznał się, żebył członkiem nielegalnej organizacji, prowadził walki z partyzantami sowieckimi i uważał Sowietów za stronę atakującą. Potwierdził także, że jego brygady atakowały funkcjonariuszy UBP, NKWD, PPR i MO, zaznaczając przy tym, że wykonywał rozkazy przełożonych. Zaprzeczył współpracy z Niemcami. 

Przyznanie się do tych zarzutów wystarczyło do skazania go i pozostałych oskarżonych na karę śmierci. Jedynie kobiety dostały łagodniejsze wyroki. Doczasu wykonania wyroku mjr Szendzielarz nie skorzystał z prawa łaski i nadal przebywał w karcerze na Rakowieckiej. Wyrok na Łupaszce właściwie kilkanaście wyroków, po jednym za każdy zarzut wykonano 8 lutego 1951 roku o 20.15, strzałem wtył głowy. Ciało zostało pochowane w tajemnicy w nieznanym przez lata miejscu. Trwające kilkadziesiąt lat poszukiwania miejsca spoczynku ofiary komunistycznego mordu zostały uwieńczone sukcesem. Wiosną 2013 r. badacze Instytutu Pamięci Narodowej odkryli i zabezpieczyli jego szczątki podczas prac ekshumacyjnych na terenie Kwatery na Łączce, na Powązkach Wojskowych. 
Odznaczenia 

Za udział w kampanii wrześniowej 1939 roku został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy. W styczniu 1944 roku mjr Szendzielarz został odznaczony Krzyżem Walecznych przez Komendanta Okręgu, płk. Aleksandra Krzyżanowskiego ps. Wilk . 25 czerwca 1988 roku prezydent Polski na Uchodźstwie w uznaniu wybitnych czynów w czasie wojny nadał mjr. Szendzielarzowi Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie, postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 9 listopada 2007 r. za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej został, wraz z dwoma innymi żołnierzami niezłomnymi Kazimierzem Kamieńskim i Władysławem Łukasiukiem odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. 

11 Marca 1886 r. Urodził sie Edward Rydz „Śmigły „

Edward Rydz urodził się 11 marca 1886 r. w Brzeżanach (dawne woj. tarnopolskie).Od 1908 r. należał do Związku Walki Czynnej. W latach 1910-1911 odbył obowiązkową służbę wojskową w 4 i 24 pp w Wiedniu. Od 1910 r. był członkiem Związku Strzeleckiego w Brzeżanach, pełniąc funkcję zastępcy komendanta. Wówczas to przyjął pseudonim „Śmigły”.

W 1913 został komendantem Związku Strzeleckiego Okręgu Lwowskiego,

W sierpniu 1914 r. w Legionach Polskich objął dowództwo 3 batalionu kadrowego,od grudnia 1914 r. dowodził 1 pułkiem piechoty Legionów Polskich.

1917 r. w Legionach Polskich został komendantem głównym Polskiej Organizacji Wojskowej (POW).

W Wojsku Polskim od końca 1918 r. Rydz-Śmigły był dowódcą Okręgu Generalnego Warszawa.

Podczas Bitwy Warszawskiej w sierpniu 1920 r. był dowódcą prawego skrzydła grupy uderzeniowej działającej znad Wieprza, a następnie 2 Armii, którą dowodził do 1922 r.

Jednocześnie od 9 maja 1921 r. do października 1926 r. był Inspektorem Armii w Wilnie.

10 listopada 1936 r. Rydz-Śmigły otrzymał stopień generała broni. Dzień później w Święto Niepodległości dekretem prezydenta Mościckiego mianowany został Marszałkiem Polski.

W 1939 r. w czasie kampanii polskiej pełnił funkcję Naczelnego Wodza. W nocy z 6 na 7 września opuścił Warszawę i przeniósł swoją kwaterę do Brześcia nad Bugiem.

Po wkroczeniu wojsk sowieckich na terytorium Rzeczypospolitej, 17 września wraz z rządem polskim i prezydentem Mościckim przekroczył granicę polsko rumuńską. Internowany przez władze rumuńskie, 7 listopada 1939 r. złożył rezygnację z funkcji Naczelnego Wodza

10 grudnia 1940 r. udało mu się uciec i nielegalnie przekroczyć granicę rumuńsko-węgierską.

Do jesieni 1941 r. przebywał w Budapeszcie.W październiku 1941 r. przez Słowację powrócił do okupowanej Polski i zamieszkał w Warszawie.

Zmarł na atak serca 2 grudnia 1941 r. Pochowany został na Cywilnym Cmentarzu na Powązkach pod nazwiskiem Adama Zawiszy.
Edward Rydz-Śmigły odznaczony był m.in. Orderem Orła Białego, Orderem Virtuti Militari kl. II i V, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Orderem Polonia Restituta kl. I, II, i III, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

Adam Andrzejewski . 

7 Marca 1949 roku został wykonany wyrok śmierci na mjr.Hieronimie Dekutowskim ps. Zapora

7 marca 1949 r.,komunistyczni oprawcy zamordowali w więzieniu MBP na warszawskim Mokotowie mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zaporę” – cichociemnego, legendarnego dowódcę oddziałów partyzanckich Armii Krajowej, a później Zrzeszenia WiN na Lubelszczyźnie. Skazany na karę śmierci przez WSG w Warszawie, został zamordowany wraz z grupą sześciu swoich oficerów.

„Zapora” był tak znienawidzony przez komunistów, że – jak głosi jedna z wersji jego śmierci – oprawcy powiesili go w worku pod sufitem, podziurawili kulami i z satysfakcją patrzyli na kapiącą krew. Czy tak było? Nie wiadomo. Natomiast faktem jest, że komendant lubelskiego zgrupowania WiN szedł na śmierć zmasakrowany, z powybijanymi zębami, połamanymi rękami, zerwanymi paznokciami i siwymi włosami – choć miał zaledwie 31 lat.

23 maja 1994 roku Sąd Wojewódzki w Warszawie zrehabilitował mjr cc. Hieronima Dekutowskiego „Zaporę”, uznając, że wraz ze swoimi podkomendnymi prowadził działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Odznaczenia mjr. „Zapory”: w roku 1946 Medalem Wojska (czterokrotnie), w 1988 r. odznaką pułkową 8 pp. Legionów, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Za Wolność i Niepodległość, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, w 1989 r. Krzyżem Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, a w 1990 r. Krzyżem Armii Krajowej.
W roku 1996 Rada Miasta Tarnobrzega nadała Hieronimowi Dekutowskiemu „Order Sigillum Civis Virtuti”, czyniąc go tym samym Pierwszym Kawalerem tego odznaczenia.

Adam Andrzejewski