List otwarty Janusza Sujeckiego (Sprawiedliwego wśród żydów swiata) do Amabasady Izraela

W związku z bezprecedensowym, haniebnym atakiem ze strony Państwa Izrael, skierowanym przeciwko Polsce, zwracam na Pani ręce dyplom uznania za zasługi dla ochrony zabytków kultury żydowskiej w Polsce, jaki otrzymałem w lipcu 1998 r. od ambasadora Izraela w Polsce z okazji jubileuszu 50. rocznicy utworzenia Państwa Izrael. Miałem nadzieję, że miniony tydzień przyniesie opamiętanie i przerwanie antypolskiej nagonki, ale nic podobnego się nie stało. Wręcz przeciwnie: w sytuacji, gdy w Izraelu trwa polakożercza histeria i Polakom przypisuje się współodpowiedzialność za Holokaust, izraelska dziennikarka Lahav Harkov 14 razy wpisuje na Twitterze frazę „polish death camps” a w sieci na masową skalę rozsyłana jest grafika szkalująca Polskę, ambasada Izraela wydaje oświadczenie, w którym odnotowuje „falę ataków o podłożu antysemickim”, jaka rzekomo zaistniała w polskich mediach. W ostatnich dniach rzeczywiście można było zaobserwować falę ataków – były to antypolskie ataki wychodzące ze strony Państwa Izrael, połączone z próbami szantażu Rzeczpospolitej Polskiej przez USA.

Zdecydowałem się na ten symboliczny protest ze względu na skalę i masowość antypolskich ataków w Izraelu. W tym przypadku nie można wytłumaczyć sobie, że był to odosobniony wybryk Yaira Lapida, więc do Izraela i społeczeństwa izraelskiego nie powinno się mieć pretensji. Polskę zaatakował premier Benjamin Netanjahu i prezydent Reuven Rivlin. Izraelski minister edukacji Naftali Bennett poinstruował szkoły, aby poświęciły czas na nauczanie o roli, jaką m.in. Polska (sic!) odegrała w zabijaniu Żydów w Holokauście. Do aktywnego szkalowania Polski oraz Polaków włączył się dyrektor Centrum Wiesenthala w Jerozolimie Efraim Zuroff. Kneset przyjął projekt ustawy, która bezpodstawnie oskarża Polskę o negowanie Holokaustu. W izraelskich mediach pisze się o współpracy Polaków z nazistami i kolportuje oskarżenia w rodzaju: „Polacy byli gorsi od Niemców”. Polskę atakuje więc i szkaluje Państwo Izrael oraz izraelskie media i społeczeństwo, niezależnie od wewnętrznych politycznych podziałów. Wojewoda mazowiecki nie dopuścił do protestów pod ambasadą Izraela, ale izraelskie władze nie zrobiły nic, by przerwać festiwal antypolskiej nienawiści w Izraelu. Wręcz przeciwnie – nastroje te są podsycane, a Rzeczpospolita Polska i polskie społeczeństwo nadal szkalowane na niewyobrażalną skalę.

Pani wystąpienie na terenie obozu Auschwitz uważam osobiście za skandaliczne. Teren byłego niemieckiego nazistowskiego obozu stał się miejscem kwestionowania prawa Polaków do obrony przed oszczerstwami, zamiast stać się miejscem przypomnienia o Niemcach, którzy byli faktycznymi sprawcami zbrodni dokonanej na Żydach i Polakach. Powiedziała Pani, że Izrael traktuje ustawę o IPN „jako możliwość kary za świadectwo ocalałych z Zagłady”. Czy mam rozumieć, że ocaleni z Zagłady będą świadczyć, że w obozach śmierci byli polscy komendanci, polskie załogi i polscy strażnicy na wieżach? Nie będzie to wtedy żadne świadectwo tylko kłamstwo. Doskonale Pani wiedziała, że badania naukowe nie będą objęte penalizacją. Wiedziała Pani również, że ustawa dotyczy oskarżania narodu polskiego jako całości, a nie pojedynczych przypadków. Nikt nie ukrywa ani zjawiska szmalcownictwa, które wielokrotnie opisywano, ani przypadków pojedynczych zabójstw Żydów, dokonanych przez Polaków. Jest na ten temat obszerna, polska literatura historyczna.

Jednak kwestionowanie zapisu ustawy mówiącego wyraźnie o zakazie przypisywania odpowiedzialności za zbrodnie nazistowskie narodowi polskiemu jako całości, jest próbą wykazania, że zdecydowana większość polskiego społeczeństwa, sprzymierzona z niemieckimi nazistami, mordowała Żydów. Jest próbą sugerowania, że istniały polskie formacje sprzymierzone z Niemcami, które wraz z nimi dokonywały Holokaustu. Dlatego ustawa o IPN jest koniecznością, by przerwać trwające od dziesięcioleci potoki kłamstw o „polskich obozach zagłady” i współodpowiedzialności narodu polskiego za Holokaust. Nic nie usprawiedliwia Pani wystąpienia, tym bardziej, że strona izraelska od około półtora roku była informowana o projekcie nowelizacji ustawy o IPN, a więc założenia tej ustawy nie mogły być dla nikogo zaskoczeniem.
Osobiście chciałbym, by premier Izraela, ani żadnego innego państwa nie decydował, które prawo jest w Polsce „bezpodstawne”. Zdaniem Benjamina Netanjahu, walka z oszczerstwami i kłamliwym określeniem „polskie obozy śmierci” to „negowanie Holokaustu”. Trudno o większy absurd! Czy prawdą jest, że Benjamin Netanjahu, w 2015 r. podczas 37. Światowego Kongresu Syjonistycznego oświadczył, że „Hitler nie chciał eksterminacji Żydów”? Chciałbym otrzymać od Pani potwierdzenie bądź zaprzeczenie tej informacji.

W minionym tygodniu strona izraelska wielokrotnie wykazywała troskę o możliwość prowadzenia badań historycznych, którą to możliwość rzekomo przekreśla nowelizacja ustawy o IPN. Jeżeli Państwu Izrael tak bardzo zależy na badaniach historycznych dotyczących Holokaustu, to chciałbym Pani zadać kilka istotnych pytań.

W 1939 r. prezydent USA Franklin Delano Roosevelt nie zgodził się na przyjęcie 937 Żydów – uchodźców z III Rzeszy, którzy znajdowali się na pokładzie statku „St. Louis”. Nie pomogła skierowana do niego wstrząsająca, błagalna prośba o łaskę. USA nie przyjęły uchodźców. W następstwie, kilkuset pasażerów tego statku zawróconego do Europy zostało później rozstrzelanych lub zamordowanych w Auschwitz i Sobiborze. Czy Państwo Izrael kiedykolwiek wydało oświadczenie, że USA ponoszą współodpowiedzialność za Holokaust? Czy izraelscy historycy kiedykolwiek podjęli badania pozwalające wyjaśnić postępowanie Roosevelta?

W lipcu 1943 r. Jan Karski przedstawił prezydentowi Rooseveltowi raport o dokonującej się Zagładzie Żydów na terenie Polski. Brak reakcji władz amerykańskich umożliwił dalszą eksterminację Żydów. USA nie zareagowały też na polskie apele z 1944 r., by zbombardować tory kolejowe wiodące do Auschwitz. Moje pytanie – jak powyżej.

Chciałbym zapytać, czy Państwo Izrael kiedykolwiek oficjalnie ustosunkowało się do zjawiska obojętności amerykańskich środowisk żydowskich wobec Holokaustu? Sytuacja ta wiadoma była nawet Żydom z warszawskiego getta. Poeta getta, Władysław Szlengel (1914 – 1943), uczestnik powstania w getcie warszawskim, tak pisał w wierszu pt. „Dajcie mi spokój”:

Kto ty jesteś? Żyd.
10 milionów Żydów
pije whisky co dnia
i liże ice krem soda
w USA.
I piją sok grejpfrutów
przed lunchem i rano.
Szkoda ci Żydów?
Zostaną!…

Nie Żydzi zalęknieni,
Żydzi chorzy i drżący,
Ale Żydzi stadionów,
Żydzi śpiewający –
Dajcie mi spokój (…)

Amerykańscy Żydzi zgłaszający dziś roszczenia wobec Polski są potomkami tych, którzy nigdy nie zdobyli się na masowe protesty, które zmusiłyby władze USA do akcji powodującej przerwanie Zagłady. Zgodnie z opracowaniem Rafaela Medoffa pt. „Dzień, w którym maszerowali rabini”, jedyna demonstracja w skali całego okresu Holokaustu mająca na celu ratowanie ofiar Zagłady odbyła się w Waszyngtonie 6 października 1943 r. Wzięło w niej udział ponad 400 rabinów z USA, którzy przyjechali prosić rząd USA o ratowanie mordowanych Żydów. Przekazali petycję do prezydenta Roosevelta, w której napisali: „dzieci, niemowlęta, starsi mężczyźni i kobiety wołają do nas „pomocy!”. Miliony już padły zabite, skazane na miecz i ogień, a dziesiątki tysięcy umarły z głodu”. Jednak Roosevelt nawet nie przyjął delegacji rabinów. Otrzymali oni odpowiedź, że prezydent jest „niedostępny z powodu napiętego planu innych zajęć”. Jak ustalił historyk, było to kłamstwo. Roosevelt nie miał tego dnia żadnych zajęć. Spotkanie nie odbyło się , ponieważ prezydenta odwiedli od niego: Samuel Rosenman (1896 – 1973) – doradca Roosevelta i autor jego przemówień oraz wpływowy członek American Jewish Committee a także rabin Stephen Samuel Wise (1874 – 1949) – syjonistyczny przywódca w USA. Wise uzyskał wcześniej informacje o Holokauście od Jana Karskiego, ale nie wpłynęło to na jego postawę. Co więcej – ten sam Wise w 1941 r. postanowił nałożyć całkowite embargo na wszelką pomoc wysyłaną do okupowanej Polski przez amerykańskich Żydów. Wykazał się szczególną aktywnością w powstrzymywaniu wysyłania paczek do gett. Mam do Pani pytanie: czy przytoczone wyżej fakty są zgodne z historyczną prawdą, czy jest to tylko antysemicka propaganda? Jeżeli nic takiego nie miało miejsca, chciałbym uzyskać od Pani potwierdzenie. Jeżeli natomiast jest to prawda, to chciałbym zapytać, czy Izrael kiedykolwiek nagłośnił wskazane wyżej fakty ? Czy padały oficjalne oskarżenia o współudział części amerykańskiej żydowskiej elity w Holokauście, formułowane z nagłośnieniem odpowiadającym nagłośnieniu, z jakim obecnie prowadzona jest bezpodstawna nagonka na Polskę?

W ostatnim tygodniu często pojawiały się w Izraelu głosy mówiące nie tylko o „radowaniu się Polaków z Holokaustu” (Efraim Zuroff) lecz także wskazujące na „obojętność Polaków wobec Zagłady”. Przesyłam więc Pani zdjęcie z książki Rona Chernowa pt. „The Warburgs. A Family Saga”, London 1993. Przedstawia ono wesele Giseli Warburg-Wyzanski (1912 – 1991), działaczki syjonistycznej w USA. Ślub i wesele odbyły się w lipcu 1943 r., w tym samym czasie, w którym Jan Karski złożył wizytę prezydentowi Rooseveltowi. Gdy w rodzinie jest pogrzeb i żałoba, to ślub i wesele się przekłada – oto jedyny komentarz, który ciśnie się na usta na widok tej fotografii. To tak na marginesie kwestii obojętności wobec Holokaustu.

Chciałbym także zapytać, czy widoczny na zdjęciu żydowski bankier Max Warburg (1867 – 1946) związany był po 1933 r. z kartelem IG Farben, o którym historycy zgodnie piszą, że umożliwił Hitlerowi rozpoczęcie wojny
w 1939 r.? A może ta informacja to tylko rozpowszechniany w sieci, antysemicki wymysł? Jeżeli w Izraelu istnieje tak silna wola prowadzenia badań historycznych, niechaj wyjaśnione zostanie to, o czym wspomniałem, bądź też oficjalnie zanegowane jako kłamstwo. Myślę, że będzie to pożyteczniejsze, niż sianie nienawiści w stosunku do Polski i mnożenie absurdalnych oskarżeń.

Jestem obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej pochodzenia żydowskiego. Swoje potrzeby duchowe realizuję w ramach jednego z odłamów judaizmu. Nigdy nie czułem się jednoznacznie ani Polakiem, ani Żydem. Często protestowałem przeciwko takiemu „narodowemu szufladkowaniu” mojej osoby. Moja tożsamość jest syntezą pierwiastków polskiego i żydowskiego. Nie zmienia to jednak faktu, że zawsze byłem i jestem patriotą Polski, będącej moją ojczyzną. Jestem wstrząśnięty potokiem antypolskiej nienawiści płynącym z Izraela i dążeniem do upokorzenia Polski. W 1998 r. i przez kolejne lata byłem dumny z dyplomu, który wręczył mi ambasador Izraela Yigal Antebi. Dziś została tylko pustka i ślad na ścianie pokoju po czymś, co było dla mnie ważną i cenną pamiątką.

Janusz Simcha Sujecki

Zmarł por. Tadeusz Gaertner ps. „Kruk”/ „Grot”, oficer Narodowych Sił Zbrojnych.

Tadeusz Gaertner ps. „Kruk”, „Grot” urodził się 20 października 1928 roku w Obornikach Wielkopolskich. Do Narodowych Sił Zbrojnych wstąpił na jesieni 1943 roku na terenie Skarżyska Kamiennej. Początkowo jego działalność polegała na działalności kurierskiej i obserwacyjnej transportów wojskowych. Od maja 1944 do lipca 1945 roku Tadeusz Gaetrner chwilowo zerwał kontakty z organizacją z powodu wyjazdu jego rodziny ze Skarżyska.

Dalszą działalność niepodległościową Tadeusz Gertner podjął wiosną 1947 roku, kiedy to zaczął rozbudowywać siatkę konspiracyjną NSZ na terenie powiatu bolesławskiego. Wiosną 1948 roku powstała samodzielna grupa Narodowych Sił Zbrojnych – Grupa „Dolny Śląsk” im. Józefa Piłsudskiego kryptonim „Pasieka”, której dowódcą został Tadeusz Gaertner. W 1949 roku dekonspirowano grupę. Grupa zajmowała się działalnością wydawniczą- propagandową oraz wywiadem. Prowadzono min. nasłuch radiowy i kolportaż druków ulotnych wśród miejscowej ludności.

W dniach 24, 25 i 26 marca 1949 roku aresztowano prawie wszystkich członków organizacji. 25 sierpnia 1949 roku Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu skazał Tadeusza Gaertnera na 12 lat więzienia, utratę praw obywatelskich i honorowych na 5 lat oraz utratę mienia. Odsiedział 6 lat. Najpierw był więźniem więzienia przy ulicy Kleczkowskiej we Wrocławiu, a następnie został przeniesiony do więzienia w Rawiczu.

Sprawiedliwość za fałszywy wyrok przyszła 29 stycznia 1992 roku kiedy to Sąd Wojewódzki we Wrocławiu zrehabilitował Tadeusza Gaertnera, unieważniając wyrok sądu komunistycznego, uzasadniając, że działalność Tadeusza Gaertnera była związana z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

22 sierpnia 2000 roku Tadeusza Gaertnera, decyzją prezydenta został mianowany na stopień porucznika Wojska Polskiego.

Został odznaczony Krzyżem Orderu Krzyża Niepodległości za wybitne zasługi w obronnie suwerenności i niepodległości Polski

Por. Tadeusz Gaertner odszedł dnia 11 sierpnia 2019 roku.

Cześć I Chwała Bohaterom

Por. Wanda Lorenc ps. „Julita” odeszła na wieczną wartę

Por. Wanda Lorenc ps. „Julita”, sanitariuszka NSZ, uczestnika powstania warszawskiego urodziła się 22 czerwca 1928 w Warszawie.
W konspiracji od wiosny 1943 roku – Narodowe Siły Zbrojne (NSZ). Przysięgę składała wraz z Marią Biedermann (obecnie Kowalewską) ps. „Myszka” przed ppor. Mieczysławem Szemelowskim ps. „Miłosz” (1921-1987). Odbyła szkolenie sanitarne i łącznościowe. Przydział: batalion NSZ im. Mączyńskiego, dowódca Florian Kuskowski ps. „Szary”

Więzniarka obozu przejściowego w Pruszkowie (Dulag 121), obozu koncentracyjnego Flossenbürg (numer więźnia 22610), obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, a następnie obozu w Spandau pod Berlinem. Skierowana do pracy przymusowej (po 12 godzin dziennie) w niemieckiej fabryce amunicji.
Powróciła do kraju w maju 1945 r. Wstąpiła do WiNu, jednak wg relacji p. Wandy po kilku tygodniach jej organizacja została rozbita, a ona ze względów bezpieczeństwa powróciła do Warszawy.

Odznaczona Medalem Wojska (1970), Krzyżem Armii Krajowej (1990), Krzyżem Oświęcimski (1993), Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1995), Odznaką Pamiątkową Żołnierza AK z okazji 50-lecia Powstania Warszawskiego, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, awansowana do stopnia porucznika rezerwy Wojska Polskiego.

Cześć jej pamięci!!!

Nie żyje ostatni uczestnik bitwy pod Kałużówką

W dniu 27 lipca 2019 r, w przeddzień 75. rocznicy koncentracji II Zgrupowania AK do akcji “Burza”, odszedł na wieczną wartę, mjr Jerzy KRUSENSTERN ps. “Tom” – ostatni uczestnik bitwy na Kałużówce, wielki patriota, przyjaciel młodzieży, uczestnik obchodów rocznicy akcji “Burza”.
Major Jerzy Krusenstern był praprawnukiem rosyjskiego admirała Adama Johanna Krusensterna, ur. się w Druskiennikach 22 sierpnia 1924. We wrześniu 1939 r. jako harcerz bronił Grodna przed Armią Czerwoną. W grudniu 1943 r. do stycznia 1945 r. należał do Armii Krajowej. Potem działał w Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość” w Krakowie, został aresztowany przez PUBP w Tarnowie. Był jednym z założycieli krakowskiego Muzeum AK. Do chwili śmierci był prezesem Zarządu Głównego NŚZŻAK w Krakowie.
22 sierpnia br. skończyłby 95 lat.

Zmarł ostatni żyjący więzień z pierwszego transportu Polaków do KL Auschwitz,

W nocy z 22 na 23 lipca zmarł w wieku 96 lat ostatni żyjący więzień z pierwszego transportu Polaków do KL Auschwitz, Kazimierz Albin

W styczniu 1940 r. został aresztowany na Słowacji, gdy próbował dotrzeć do formującej się we Francji polskiej armii. Niemcy umieścili go w więzieniu w Preszowie, a następnie Muszynie, Nowym Sączu i Tarnowie.

14 czerwca 1940 r. został deportowany do Auschwitz w pierwszym transporcie polskich więźniów. Otrzymał numer 118. W obozie Kazimierz Albin pracował m.in. w kuchni kantyny SS. Stamtąd udało mu się zbiec w lutym 1943 r. z obozu wraz z innymi polskimi więźniami: Adamem Klusem, Tadeuszem Klusem, Romanem Lechnerem, Bronisławem Staszkiewiczem, Włodzimierzem Turczyniakiem i Franciszkiem Romanem.

Tylko 10 proc. ucieczek kończyła się pomyślnie. On sam zapłacił za to wysoką cenę – jego siostrę i matkę Niemcy deportowali do KL Auschwitz, a następnie do Ravensbrueck. Obie kobiety przeżyły wojnę.

Dotarła do Krakowa i został żołnierzem AK. Po ukończeniu konspiracyjnej szkoły podchorążych uczestniczył w wielu akcjach dywersyjnych, a później pełnił funkcję szefa dywersji bojowej III odcinka komendy obwodu Kraków–Miasto. W 1944 r. został awansowany na stopień podporucznika.

Pan Albin był jednym z założycieli Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem, na czele którego przez wiele lat stał. Był też członkiem Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej, organu doradczego premiera RP w sprawach dotyczących terenów byłego obozu Auschwitz oraz innych miejsc zagłady w granicach Polski.

Kazimierz Albin był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, a także Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródło: PAP, Dzieje.pl,

Rozmawiam z Panem Karolem Perutą prezesem Stowarzyszenia HUSARIA Manchester.

Rozmawiam z Panem Karolem Perutą prezesem Stowarzyszenia HUSARIA Manchester, oraz pomysłodawce inicjatywy WANDA a także autora mikrobloga na Facebook-u „Karol Kamil Peruta. mikroblog”

A.W:
Na wstępnie witam i cieszę się ze wreszcie znalazlas czas na tem wywiad, co nie było łatwe, trochę to trwało…

K.P:
A ja dziękuje za możliwość udzielenia tego wywiadu i przepraszam ze tak długo to trwało ale ostatnio dużo się dzieje.

A.W:
Jesteś bardzo aktywnym działaczem polonijnym. Prowadzisz stowarzyszenie Husaria i udzielasz się w kilku innych inicjatywach, czemu?

K.P:
Bo kto jak nie ja?
A także szczerze to jest to kim jestem i jak zostałem wychowany przez swoich rodziców. Nie było moim celem bycie rozpoznawalnym ale tak po prostu wyszło.
Miło mi jak na mieście ludzie proszą mnie o zdjęcie i wychwalają to co robię. To największa zapłata jak ktoś powie dobre słowo o tym co robisz.

A.W:
Stowarzyszenie HUSARIA Manchester jest dosyć młodą organizacją skupiającą wokół siebie Polską społeczność z okolic Manchesteru, może mi Pan powiedzieć jakie są cele waszej działalności i czy zamierzacie rozszerzyć wasze działania na inne miasta Wielkiej Brytanii

K.P:
Tak to prawda, stowarzyszenie husaria jest młoda organizacja założona 1 marca 2017 roku ale pomimo iż działamy dopiero dwa lata, to jednak juz mozemy sie pochwalić 84 akcjami na terenie całego zjednoczonego królestwa. Działamy prężnie jako grupa przyjaciół i to jest nasza najwieksza siła.
Idea Naszego stowarzyszenia jest prosta a jest nia jedność Polonii i miłość do Naszej ukochaniej Ojczyzny. Naszym wzorem sa ci którzy byli tu długo przed nami. To ci dzielni Polscy żołnierze, to ci Bohaterowie którzy osiedli sie tutaj po drugiej wojnie światowej.
Juz oni mieli ten sam sen o dużej, silnej i zjednoczonej Polonii. Pragniemy kontynuować ich prace tak, by Nowe pokolenia Polaków urodzonych na obczyznie znało swoją historię, swoich bohaterów, swoj ojczysty język. By byli dumni ze swoich przodków i by nigdy nie zapomnieli że są Polakami.
To dla nich, cały Nasz trud…
Stowarzyszenie Husaria powstało w Manchester dzięki wielkiej przyjaźni dwóch osób i nigdy byśmy nie pomyśleli ze tak wielu wartościowych ludzi bedzie chciało z Nami działać. Dostajemy kilka wiadomości dziennie z prośba o dołączenie do SHM. Jednak głównym problemem zawsze był dystans, ponieważ są to Polacy z całego UK.
Z biegiem czasu zaczął się rodzić ten szalony pomysł by rozszerzyć działalność na inne miasta a nawet na cała Anglię. Ponieważ jesli coś jest dobre i tak wielu to pochwala to dlaczego nie zainwestować w to jeszcze więcej pracy i poświecenia? Przecież głównym celem naszego stowarzyszenia jest jedność Polonii w wielkiej Brytanii. Wieści o naszej działaności szybko sie rozeszły i przykuły uwagę naprawde wielu wartościowych i zdolnych ludzi w rożnym wieku. Są z nami młodzi i starsi którzy wspólnie działają dla jednego celu. U nas nie ma polityki choć tak wielu próbuje nam ja przypisać. U nas nie ma zarobku a wręcz przeciwnie wydajemy Nasze własne ciężko zarobione pieniadze. A mimo to działamy i robimy wielę dobrego.
Staramy sie budować mosty pomiędzy nową a starą Polonią w Wielkiej Brytanii.
Jeszcze rok temu nikt z Nas by nie pomyślał że tak szybko i tak bardzo urośniemy w siłę, zaś dziś jesteśmy jedną z najsilniejszych i najprężniej działających Polonijnych organizacji w UK.

A.W:
Mimo wszystkiego dobrego co robią polonijne organizacje patriotyczne często stają się obiektem ataków lewej strony społeczeństwa, najgorsze jest to że osoby atakujące, wywodzą się z Polonii. Czy domyśla się Pan co może być powodem tych ataków ? Chęć zaistnienia? Realny antypolonizm? Czy może zgoła coś innego?

K.P:
Przez ostatnie lata Polskie organizacje patriotyczne w Wielkiej Brytanii zrobiły wiele dobrego, to prawda. Napewno wielu słyszało o licznych zbiórkach żywności dla weteranów w Polsce i na Kresach, czy chociażby nawet o sprzątaniach cmentarzy Polskich żołnierzy w UK. Rozmaite eventy, zabawy dla dzieci, spotkania z publicystami, akcje oddawania krwi i wiele wiele innych. Ale niestety dla wielu ludzi to nie ma najmniejszego znaczenia i chyba obrali sobie za cel niszczenie wszystkiego co dobre i Polskie a samemu nie robiąc nic. Nie wiem czy to osoby z lewej czy z prawej strony ale dla mnie osobiście to są ludzie którzy chyba mają zbyt wiele wolnego czasu i zbyt wiele niespełnionych ambicji. Dla takich osob internet to jedyne okno na swiat. A tak szczerze to nawet nie są warci komentowania.
Ja skupiam się na celu a nie na tym kto co gada. A jesli chodzi o te śmieszne strony na Facebooku sympatyzujące z antifa to nawet nie będę się wypowiadać na ten temat. Szkoda na nie czasu i energii mam ważniejsze sprawy na głowie. Powiem tylko tyle ze nawet to mi pochlebia ze ktoś tyle czasu, swojego cennego czasu którego nigdy już nie odzyska spędza na moje życie. To chyba największy dar jaki można dostać od drugiego człowieka jego czas, dziękuje Wam za ten bezcenny dar. Hate zawsze się znajdzie ale jak widać jestem nadal i mam się dobrze. Trzeba dużo więcej by mnie pokonać.

A.W:
Czy masz swoim mentorów, ludzi którzy ciebie napędzają do tego co robisz.

K.P
Owszem mam, moim największym mentorem była moja S.p przyjaciółka Pani Wanda Lesisz Gutowska. To dzięki niej zmieniłem swoje życie i zmądrzałem. Pani Wanda była Sanitariuszka AK podczas powstania Warszawskiego i dzięki niej poznałem czym jest prawdziwy patriotyzm. Spędziłem tygodnie na słuchaniu opowieści Pani Wandy. To dzięki niej odważyłem się działać a słowa powtarzane przez Panią Wandę „ja jestem żołnierz ja walczę” do dziś chodzą za mną. To ku jej pamięci stworzyłem projekt „Wanda” który odbił się echem w całej Wielkiej Brytanii. Jest tez moja jedyna przyjaciółka która nigdy nie pozwoliła mi zrezygnować. To z nią założyłem husarię i oboje pchaliśmy siebie ku celom i tak jest do dziś. Gdyby nie ona nigdy by nie było husarii ani tego wywiadu. Takich ludzi to ze świecą szukać i trzeba docenić to ze są z nami bo naprawdę jest ich zaledwie garstka.
Następna osoba jest Pani Eva Szegidewicz prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Polskich Weteranów w Manchester. Pani Eva jest corka Sybiraków i żołnierza II Korpusu. Czasami myśle ze S.p Pani Wanda Lesisz Gutowska nie chciała zostawić mnie samego po swojej śmierci i dlatego spotkałem Panią Eve. Przy takich ludziach ucze się czym jest patriotyzm i miłość do ojczyzny a nie nadymana postawa i polityka.
Dzięki taki ludziom jak Pani Eva rozwijam się i ucze się coraz więcej a także coraz więcej rozumiem. Z panią Eva łączy mnie przyjaźń i współpraca nad wieloma projektami a jak pracujemy nad czymś razem to jest to murowany sukces bo żadne z nas nie odpuszcza i nie pozwoli odpuścić drugiemu.
Pani Eva podobnie jak S.P Pani Wanda czy także moja przyjaciółka Iza to moim mentorzy, nauczyciele, ktoś od kogo uczę się tej miłości i służby dla ojczyzny.
Korzystając z okazji chciałbym im wszystkim podziękować. Chciałbym by wiedzieli ze jestem im wszystkim bardzo wdzięczny za ich przyjaźń, za ich miłość i zaufanie. S.p Pani wanda, pani Eva czy moja przyjaciółka Iza to wszystko czego potrzebuje by działać dalej. Jestem dumny i zaszczycony mając takich ludzi po swojej stronie, oni nigdy nie pozwolą mi zrezygnować.

A.W:
Jakie masz plany na przyszłość? Jak długo chcesz działać?
Oj planów to mam mnóstwo byle zdrowia starczyło. To co robię uznaje za służbę dla Ojczyzny a to praca 24 na dobę 365 dni w roku przez resztę życia.
Działam z husaria co jest moim największym zaszczytem działać z takimi ludźmi.
Działam z SPPW w Manchester, teraz także z nowym Polskim Ośrodkiem w Manchester
A także prowadzę swojego mikrobloga na Facebook-u na którego serdecznie zapraszam.
Co do planów to wole je spełniać niż o nich mówić, czyny nie słowa…

A.W:
Czy chciałbys coś dodać na koniec?

K.P
Może tylko jedno.
Nie wierzcie we wszystko co przeczytacie w internecie.
Pozdrawiam wszystkich i zapraszam do śledzenia działalności Husarii i do wpierania Nas w naszych a także wszystkich innych polonijnych działań. Trzymajmy się razem bez względu na poglądy i różnice. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi.

A.W:
Dziękuje za wywiad.

K.P:
To ja dziękuje i wszystkiego dobrego.

Z Panem Karolem Perutą rozmawiał Arkadiusz Wolski

82 lat temu odbyły się pierwsze obchody Święta Niepodległości

11 listopada 1937 r. – 19 lat po zrzuceniu przez Polskę jarzma zaborów – odbyły się pierwsze obchody Święta Niepodległości jako święta państwowego.

Ustanowiono je ustawą sejmową z 23 kwietnia 1937 roku, podpisaną przez prezydenta Ignacego Mościckiego.
Data święta upamiętniającego odzyskanie przez Polskę niepodległości po 123 latach zaborów, była w II Rzeczpospolitej sprawą dyskusyjną.

W okresie międzywojennym toczono ostre spory o to, które z wydarzeń jesieni 1918 roku uznać należy za symboliczny moment odzyskania przez Polskę niepodległości.
W latach 1939-1944 oficjalne lub jawne obchodzenie Święta Niepodległości było niemożliwe.

W roku 1945 władze komunistyczne świętem państwowym uczyniły dzień 22 lipca, rocznicę ogłoszenia Manifestu PKWN. W okresie PRL Święto Niepodległości zostało zakazane. Jakiekolwiek próby kultywowania obchodów dnia 11 listopada groziły surowymi represjami ze strony władz.

Święto Niepodległości 11 listopada przywrócono ustawą sejmową w 1989 roku.

Źródło: Dzieje.pl, PolskieRadio.pl